Geertrui
Misschien zoek ik daarom nu juist zo de vrouwelijke energie op en geniet ik daar iedere dag weer van met The Best You.
Maar daar wilde ik het eigenlijk helemaal niet over hebben.
Wat ik uit die mannenwereld wél heb meegenomen, is dat mannen, als ze iets willen uitleggen, bijna altijd de vergelijking met een auto maken. Daar moet ik stiekem altijd een beetje om lachen. En daar wilde ik even naartoe.
Ik ben namelijk een echte diesel.
Altijd al geweest. Zeker met hardlopen.
Je moet me niet vragen om vanuit stilstand meteen op tempo weg te lopen. Ik heb altijd even nodig om op gang te komen. En eerlijk gezegd is dat met de jaren niet beter geworden. Ondanks dat een diesel jarenlang meegaat, begint die van mij inmiddels toch een klein beetje slijtage te vertonen.
Ik kom nog trager op gang. En dat heb ik inmiddels proefondervindelijk moeten erkennen.
De meeste hardloopschema’s gaan uit van één kilometer inlopen en daarna beginnen aan de intervaltraining of tempoblokken.
Maar met één kilometer ben ik er echt niet meer. Dan is mijn diesel nog veel te koud. Ik heb tegenwoordig minimaal drie kilometer nodig om écht warm te draaien.
Hoe ik dat weet?
Tijdens het inlopen laat ik alles los. Ik kijk niet op mijn horloge om mijn tempo te controleren. Mijn horloge vertelt me alleen na iedere kilometer hoe hard ik heb gelopen.
De eerste kilometer voelt meestal echt bagger. Ik heb het gevoel dat ik niet vooruit kom, mijn ademhaling moet nog rustig worden en mijn benen voelen zwaar. En inderdaad… het tempo is meestal ook niet om over naar huis te schrijven.
Dus ik blijf gewoon rustig doorlopen. Niet versnellen. Niet pushen.
Kilometer twee voelt eigenlijk nog precies hetzelfde. Kilometer drie vaak ook. En soms denk ik zelfs: ik kan echt geen tempo meer lopen.
Tot mijn horloge kilometer vier aankondigt. Ineens loop ik weer mijn normale duurlooptempo. Zonder dat ik bewust sneller ben gaan lopen. Zonder dat het meer moeite kost. Sterker nog… juist dán begint het lekker te voelen. Alsof mijn motor eindelijk op temperatuur is.
Wanneer ik een intervaltraining of tempotraining doe, plan ik daarom standaard eerst drie kilometer warming-up in.
Daar houd ik gewoon rekening mee in de totale afstand van mijn rondje. Drie kilometer inlopen. Mijn training. En minimaal één kilometer uitlopen.
Want ik weet inmiddels ook wat er gebeurt als ik dat niet doe.
Ik vertelde al dat vrijwel ieder hardloopschema uitgaat van één kilometer inlopen. Zo ook mijn schema voor de Brugge Marathon in 2024.
Die zomer voelde een aantal trainingen opvallend zwaar. Maar ja… Niet miepen. Gewoon doorrennen. Tot die ene intervaltraining, de dag voordat we op zomervakantie gingen. Ineens een scherpe pijn in mijn knie. En die liep ik er niet meer uit.
Geen marathon dat jaar. Wel een behoorlijk lang herstel. Overbelasting. Meer kan ik er eigenlijk niet van maken.
Het opbouwen ging langzaam. Maar uiteindelijk kwam ik weer terug. Al voelde ik ook dat het anders moest.
Dat pijntje in mijn rechterknie ligt, ook nu nog, altijd een beetje op de loer. Wanneer de trainingsomvang of intensiteit toeneemt, voel ik het soms aan het begin van een training. Dan weet ik één ding zeker: Ik moet goed opwarmen.
Mijn voorbereiding op de Brugge Marathon van 2025 was soms ook echt zwaar. Maar één ding had ik inmiddels geleerd. Ik ga niet meer klakkeloos mijn trainingsschema volgen. Soms stopte ik zelfs eerder met een training. Hello hardloopster van 40-plus… Het moet soms gewoon even anders.
En luisteren naar je lichaam klinkt misschien heel logisch, maar als hardloper is dat soms verrassend lastig. Hardlopen is namelijk óók gewoon weleens super oncomfortabel. Punt. En vaak kun je toch nog nét iets meer doorzetten dan je denkt. Als je dat jarenlang hebt gedaan, is leren luisteren naar je lichaam echt niet zo eenvoudig.
Dus werd die ene kilometer inlopen voortaan standaard drie kilometer.
En weet je?
Op deze manier lukt het mij nog steeds om heerlijk te blijven hardlopen. Niet iedere training voelt geweldig. Soms breek ik een duurloop of training eerder af dan gepland. En dan is dat ook prima.

Want ik heb geleerd om mét mijn lichaam te werken, in plaats van ertegen. Alleen op die manier kan ik blijven doen waar ik zo blij van word.
En eerlijk, ik heb daar de afgelopen twee jaar behoorlijk wat trial-and-error voor nodig gehad. Want er bestaat niet één manier die voor iedereen werkt. Misschien werkt jouw diesel wel heel anders dan die van mij. Misschien heb jij juist aan twee kilometer genoeg. Of misschien heb jij wel vier kilometer nodig.
Dat is precies waar de perimenopauze of de overgang voor mij over gaat.
Voelen.
Uitproberen.
Soms op je gezicht gaan.
En weer opstaan.
Net zolang tot je ontdekt wat jouw lichaam nodig heeft om te kunnen blijven doen waar jij gelukkig van wordt.
Want uiteindelijk is dát misschien wel de grootste winst: niet harder leren werken, maar beter leren samenwerken met je lichaam.